ПО ПОКРОВАХ
Прӯйшли Покровы. У горах усьо затихло, ги бы завмерло у чеканю. Рано типирь приходит не из розовым світлом, ги до адде, а из студеным, густым мраком. Над Боржавōв лежит легкый іній, и сніг уже припорошив полонину – не густо, а лиш злегка, ги бы зима осторожно міряла своє білоє платя.
Село стрічат такі дны в тишині. Вōздух став прозрачный, ги скло, и даже звукы звучат инак – звӯнко, крыхко. Коли рано десь издалека загавкат пес, його голос качат ся по долині, бє ся у пусті опшаря и пусті пōля. Люди выхōдят на двӯр, позиравут на небо и уже не звідавут, ци буде тепло – усі знавут, што літо пӯшло навхтема.
Вітер типирь другый – не тот, що пахнув травōв тай косицями. Сись несе запах студени, мōкрōй земли и далекого сніга. Вӯн свестит у гōлузях, бє ся в гранкы, несе пōслідньоє листя из бука тай берез. Из каждым свистом віхōру ōсінь втрачат дарабчик себе, лишат місто зимі.
У ночи небо звенит звіздами. Їх світло паде на темні верьхы, на тихі сады, де уже нич не шускотит. Лиш дись пиля стайни блисне очима мацур – айбо и вӯн глядат, де тепло. Дым из комен пӯднимат ся ид гōрі руно и прямо, без вітра, и пахне терпко – буковыми дрывами и сухым мохом. Сись запах напōвнят усьо село, и видит ся, сама земля дыхат мирнōстьов.
На ранішнюй траві лежит іній – тонкый, сріберный, ги чіпка. Вӯн хрускотит пӯд ногами, коли ткось иде ид кōлōдязьови за вōдōв. Відра скриплят, вода студена, ги бы ї набрали из гӯрського звора. Из многых опшарь чути звӯн топора – люде кōлят дрыва, жоны вытрясувут паласы, парувут хыжу до зимы. Усьо иде своим вічным порядком, ги сōтні рōкӯв до сього.
Полонина ся типирь видит стрōгōв. Єї пличі пōбіліли, верьхы гублят ся у хмарах. Фурт ся из ний спущат мрак – густый, білый, ги молоко, и убвиват усьо кругом. Тогды ся видит, ош світ став малым: лиш хыжа, лиш сад, лиш дыханя шпора и шускот вітра за вōзором. А коли ся ся укаже сонце, нараз видко, якоє ōно блідоє, низькоє, но такоє доброє.
Його прōмінь лігат на мōкру землю, блестит у інієвых нитках и заставлят цяткы на гōлузях блистіти ся, ги скляні мониста. Пōтята сідавут на провода, накурто перегōвōрят, ги бы ся прощавут перед дальнōв дōрōгōв.
Даколи ся видит, ош сама тишина типирь живе у селі. Ōна не пужат, а убвиват. У сюй тишині чути, як плыне час: цятка за цяткōв, крок за кроком. Усьо стало май тихоє, вдумчивоє – ги бы природа дала чōлōвікови возмōжнōсть задумати ся, догадати ся. За опшаря, за минувшину, як скоро прōхōдят рокы, и як важно всокотити у души тепло, коли за вōзорами уже віє зимōв.
По вечерах по хыжах гōрят люстры, и їх світло паде на вōзоры – теплоє, янтарноє. Дись читавут молитву, дись звучит тиха бисіда. За оболоками темно и студино, но в хыжах добре, спōкӯйно. Кидь ся прислухати, мош учути, як дись издалеку шумит Боржава – не грӯзно, а глухо, ги бы колыскова гӯр.
И так проходит ōктовбер – у дыханьови дыма, у сріберности інія, у студенōму выблискови звізд. Земля, горы, рікы – усьо ся парує ид великōму супōкōю. И дись глубоко, пӯд снігом, уже пристигат нова ярь.
Автор: М.Чикивдя 20.10.2025
Вместе с вами, мы сделаем Русинский Мир лучше!
При копировании данного материала, либо использования в любом виде (печатном, аудио, видео) на своих ресурсах, просьба указывать источник https://rusinskiimir.ru/ и автора произведения Михаил Чикивдя, в иных случаях будем обращаться в соответствующие инстанции (админам соц.сетей, и Суд).Фото использованы из открытых источников интернет пространства.
