Літо Бабино чалує
Деньім світлом и теплом,
Файно сонечком цулює,
Йде октовбром напролом.
В травах золотіє листя,
Янтарьовов жовтизнов,
Ги урватоє монистя,
Ги утрачена любов.
Та любов пузньо-осіння,
Котра пестить душі нам,
Красна, тужна, бо послідня,
Гладить нігов серця храм.
Та любов, котру плекали
Вшиткі прожиті рокы,
Бо давно вни ї гледали
І гадали на чічкы.
Латичкы з них одрывали,
Звідали ся чесно їх,
Серенчу од них чекали -
Вірили у дáвньый міф.
Лем доричкы се не знали,
Чом з них латичкы всі рвуть?
Красоту вни даровали -
Се є жíвота їх суть.
Віхорь бавив ся з отавов,
Гомбав гомбалку в саду,
Осінь-дівку золотаву,
Обнимав, ги молоду.
Вна потихьі ґаздовала,
В горах, хащах і полях,
Красну співанку співала -
Смуток прятала в піснях...
А кой всягдьі притихало,
Нучка юй дарила сон,
Там ся вшитко забьівало,
Там бьів иншакьій закон...
Там серенчу свою мала,
Бьіла вічно молодов,
Од любови фурт співала
Была Краснов, Золотов...
Автор: Леся Адамова Стецович čtvrtek 6. října 2022 г.
Вместе с вами, мы сделаем Русинский Мир лучше!
При копировании данного материала, либо использования в любом виде (печатном, аудио, видео) на своих ресурсах, просьба указывать гиперссылку на источник https://rusinskiimir.ru/ и автора произведения: Леся Адамова, в иных случаях будем обращаться в соответствующие инстанции (админам соц.сетей, и Суд). Фото использованы из открытых источников интернет пространства.
